خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم خدا گفت پس می خواهی با من گفتگو کنی؟
گفتم اگر وقت داشته باشیدخدا لبخند زد !وقت من ابدی است!

چه سوالاتی در ذهن داری که می خواهی از من بپرسی ؟

_چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟

خدا پاسخ داد :این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوندعجله دارند زودتر بزرگ شوند و بعدحسرت دوران کودکی را می خورنداینکه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول می کنند

و بعد

پولشان را خرج حفظ سلامتی می کنند اینکه با نگرانی نسبت به آینده زمان حال را فراموش می کنندآنچنان که دیگر نه در حال زندگی می کنندنه در آینده

این که چنان زندگی می کنند که گویی ، نخواهند مرد و آنچنان می میرند که گویی هرگز نبوده
اند

خداوند دستهای مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم بعد پرسیدم:

به عنوان خالق انسانها می خواهید آنها چه درسهایی از زندگی را یاد بگیرند ؟

خداوند با لبخند پاسخ داد :

یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد اما می توان محبوب دیگران شد
یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که
دارایی بیشتری دارد بلکه کسی است که نیاز کمتری دارد یاد بگیرند که ظرف چند ثانیه می
توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوستشان داریم ایجاد کنیم ولی سالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد

با بخشیدن بخشش یاد بگیرند یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند اما بلد نیستند احساسشان را ابراز کنند یا نشان دهند

یاد بگیرند که می شود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند اما آن را متفاوت ببینند
یاد بگیرند که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند

و یاد بگیرند که من اینجا هستم.....همیشه

تن را در اشک شست و شو باید کرد            دل را از غـــــــــــیر رفت و رو باید کرد

 چون پاک شود وجودش از آلایــــــــش         آنگه جان را نثــــــــــــــار او باید کــرد

                                          نداری غیر از این عیبی که میدانی که زیبایی

من از دلبستگی های تو با آیینه دانستم          

                                         که بر دیدار طاقت سوز خود عاشق تر از مایی

به شمع و ماه حاجت نیست بزم دوستانت را

                                         تو شمع مجلس افروزی تو ماه محفل آرایی

منم ابرو تویی گلبن که میخندی و میگریم

                                         تویی مهر و منم اختر که میمیرم چو می آیی

مه روشن میان اختران روشن نمی ماند

                                         میان شاخه های گل مشو پنهان که پیدایی

 ای حکیمی که پوشنده ی خطایی

الهی!ترسانم از بدی خود؛بیامرز مرا به خوبی خود

الهی! در دلهای ما جز تخم محبت خود مکار

و بر تن و جان های ما جز الطاف و مرحمت خود منگار

و بر کشته های ما جز باران رحمت خود مبار.

ما همگی اعتقاد داریم که باید خدا را کشف کرد. دریغا که نمیدانیم همچنان که در انتظار او به سر میبریم،به کدام درگاه نیاز آوریم. سرنجام اینطور نیز میگوییم که او در همه جا هست؛هر جا و نایافتنی است.

به هر کجا بروی جز خدا چیزی را دیدار نمیتوانی کرد.خدا همان است که پیش روی ماست.

ناتانائیل! ای کاش "عظمت" در نگاه تو باشد نه در چیزی که به آن مینگری!

ناتانائیل! من شوق را به تو خواهم آموخت؛ اعمال ما به ما وابسته است،همچنانکه درخشنگی به فسفر. درست است که اعمال ما ما را میسوزانند ولی تابندگی ما از همین است و اگر روح ما ارزش چیزی را داشته دلیل بر آن است که سخت تر از دیگران سوخته است.

برای من" خواندن" اینکه شن ساحل ها نرم است کافی نیست:میخواهم پای برهنه ام اسن نرمی را حس کند. معرفتی که قبل از آن احساسی نباشد،برای من بیهوده است. هرگز در این جهان چیزی ندیده ام که حتی انکی زیبا باشد؛ مگر آنکه فورا آرزو کرده ام تا همه ی مهر من آن را دربرگیرد.

"آندره ژید"نویسنده فرانسوی

به من آرامش ده تا بپذیرم آنچه را که نمیتوانستم تغییر دهم

دلیری ده

تا تغییر دهم آنچه را که میتوانم تغییر دهم

بینش ده

تا تفـــــــــــــــــاوت این دو را بفهمــــــــــــم

مرا فهم ده

تا نتوقع نباشم دنیا و مردمش مطابق میل م رفتار کنند

آمیــــــــــــــــــــن!