دشت‌هايي چه فراخ !
……………. کوههايي چه بلند !
…………………………در گلستانه چه بوي علفي مي‌آمد !
من در اين آبادي، پي چيزي مي‌گشتم ،
……………………………….پي خوابي شايد،
…………………………………………….پي نوري ، ريگي ، لبخندي .
پشت تبريزي‌ها
…………..غفلت پاكي بود، كه صدايم مي‌زد .
پاي ني‌زاري ماندم، باد مي‌آمد، گوش دادم ،
………………………………..چه كسي با من، حرف مي‌زد ؟
……………………………………………………….سوسماري لغزيد
………………………………………………………………….راه افتادم .
……………….يونجه زاري سر راه،
………………………………بعد جاليز خيار، بوته‌هاي گل رنگ
……………………………………………………..و فراموشي خاك
…………………………………..*****
لب آبي
…..گيوه ها را كندم، و نشستم، پاها در آب :
من چه سبزم امروز
………………و چه اندازه تنم هشيار است !
……………………………نكند اندوهي، سر رسد از پس كوه .
چه كسي پشت درختان است !
…………………….هيچ! مي‌چرد گاوي در كرد .
ظهر تابستان است .
………….سايه ها ميدانند، كه چه تابستاني است .
…………………………………………..سايه هايي بي لك ،
…………………………..گوشه‌اي روشن و پاك
…………………………………………..كودكان احساس! جاي بازي اينجاست .
زندگي خالي نيست :
………………..مهرباني هست، سيب هست ، ايمان هست .
………………………………………..آري!!
تا شقايق هست، زندگي بايد كرد .
در دلم چيزي هست، مثل يك بيشهء نور، مثل خواب دم صبح
……………………….و چنان بي‌تابم، كه دلم مي خواهد
……………………………………..بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه .
………………………………………..دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند .

"سهراب سپهری"

حرف های ما هنوز ناتمام...

تا نگاه می کنی :

 وقت رفتن است .   

 باز هم همان حکایت همیشگی  

 پیش از آنکه باخبر شوی

 لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود  

  آی...

 ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

چه قدر زود

 دیر می شود

  "قیصر امین پور"

                                _بیندیشیم:

چه زمهریر غریبی!

شکست چهره ی مهر،فسرد سینه ی خاک، شکافت زهره ی سنگ!

پرندگان هوا دسته دسته جان دادند

گل آوران چمن، جاودانه پژمردند

در آسمان و زمین، هوا کرده بود کمین

به تنگنای زمان مرگ کرده بود درنگ!

به سر رسیده جهان؟

                          _پاسخی نداشت سپهر

دوباره باغ بخندد؟

                        _کسی نداشت یقین

چه زمهریر غریبی...؟

چگونه خاک نفس میکشد؟

                        _بیاموزیم:

شکوه رستن اینک،

                       طلوع فروردین

گداخت آن همه برف، دمید این همه گل، شکفت این همه رنگ!

زمین به ما آموخت:

ز پیش حادثه باید که پای پس نکشیم

مگر کم از خاکیم؟

نفس کشید زمین،ما چرا نفس نکشیم؟

فریدون مشیری

گاهی هزار دعا را اجابت است          گاهی نگفته قرعه به نام تو میشود